Filmi izlerken çok sık kesintilerle karşılaşıyorsanız, farklı bir playerda izlemek için tıklayınız.

The Azerbaijan Diplomatic Academy's Fuad Aliyev writes on Islamic banking practices, which are expanding under the noses of regulators who attempt to ban these practices. A case study in how local culture can make issues of regulation and transparency fiendishly complex.

"Guerrilla Islamic Finance:" Islamic Banking the Azerbaijani Way

By Fuad Aliyev 
Project Manager & Research Fellow, Azerbaijan Diplomatic Academy

Despite government suspicions about the threat any religion-based activities may have for secularism, an increasing number of Azerbaijanis are exploring ways to introduce Islamic banking into the country, within the existing legal and normative framework, however unfriendly to such efforts those arrangements are. This article considers some of the challenges these efforts face and analyzes what some call “Guerilla Islamic Finance” as a possible harbinger of future trends. 

At the present time, there are two levels in Azerbaijan’s banking system, a central national bank (NBA) and a number of commercial private banks. Both are regulated by national legislation, with the banks performing most of the functions familiar to students of banking in Western countries and banned from getting involved in trade, manufacturing and other businesses as owners or operators. The system has suffered on occasion through the lack of sufficient prudential regulation and supervision, but the government has gradually moved to tighten its monitoring of liquidity and liabilities in line with Basel principles and thus improved public confidence in banks.

Could Islamic banking fit into this system? In principle, yes, because Islamic banking represents a system of financial intermediation that avoids interest-based transactions based on Islamic teaching concerning halal and haraam and intended to ensure justice and equity. By so doing, such banking makes use of profit and loss sharing (PLS) transactions, an arrangement that can allow Islamic banks to function alongside non-Islamic ones.

Although there were attempts to set up such banks as early as the late 1950s in Pakistan and in Egypt in 1963, the beginning of the period of modern Islamic banking dates to 1975 when the Islamic Development Bank (IDB) was established to provide development financing. That bank and its successors use a number of banking “modes,” many of which are unfamiliar to those who know only about Western banking system. 

These include Ijara, a form of leasing, which involves a contract where the bank buys and then leases an item to a customer for a specified rental over a specific period; Mudaraba where there is a contract between two parties, one of which provides the funds and the other provides the expertise while both agree to the division of any profits made in advance; Murabaha which takes the form of a contract for purchase and resale and allows the customer to make purchases without having to take out a loan and pay interest; Musharaka which is a partnership that involves placing one's capital with another person and both sharing the risk and reward; and Qard ul-Hassana, a kind of loan free from profit but where service fees may be involved.

There are currently four kinds of modern Islamic banks: first, Islamic banks and financial institutions that operate in a fully-fledged Islamic banking system such as Iran, Sudan and Pakistan; second, Islamic banks and financial institutions that work in a dual banking system; third, Islamic banking activities undertaken by conventional banks; and fourth, international financial institutions such as the IDB which operate on the basis of Islamic principles.

Islamic banking is spreading in many post-Soviet states, but it faces some particular obstacles in Azerbaijan. Among them are the absence of any regulatory-legislative basis for Islamic banking, the NBA's unfriendly attitude, the lack of the necessary legislative and supervisory framework, the absence of an interest-free financial marketplace, and the lack of linkage institutions to provide those entering this sector with information and support.

Nonetheless some progress in this sector has been made, progress that we can call “Guerilla Islamic Finance” – banking activities “hidden” under the forms of conventional banking and thus accepted by the regulators. Of four above-mentioned types of Islamic banks two are in principle possible in Azerbaijan: Islamic banks and financial institutions that work in a dual banking system and Islamic banking activities undertaken by conventional banks.

Some elements of Islamic finance have been introduced into Azerbaijan via the activities of the Kovsar Bank, which positions itself as an Islamic bank; the collaboration of local banks, including the International Bank of Azerbaijan with the Islamic Development Bank (IDB), and the activities of the Caspian Invesment Bank.

The Kovsar Bank uses mudaraba and musharaka, and also from the sale of bills of bank analogous to sukuk. But it remains unclear how this bank is able to do this given existing regulations, because the bank is not open to the public and because it releases little information. Consequently, just how much of a contribution it has made in this direction is uncertain.

The situation regarding collaboration of local banks with the IDB is clearer. Several Azerbaijani banks work with the IDB. According to the project coordinator Mr. Behnam Qurbanzadeh under this project IBAR allocated six million USD through ijarah, ijara thumma al bai' and installment sale. These operations do not contradict the Azerbaijani legislation and could be “hidden” under the accepted terms of conventional banking. Local banks can thus open “Islamic windows” and render bank services and products to the client segment, but such a partial Islamic banking does not cover so called “passive” banking operations dealing with deposit accounts.

And finally there is the case of the joint Caspian Investment Company set up in November 2007 by the Azerbaijan Investment Company and the Islamic Corporation for the Development of the Private Sector. Because it is not technically a banking institution it will be easier to implement the investment activities and various projects based on Islamic financial principles although it will not be allowed to render banking services or collect deposits.

There are thus several ways in which Islamic banking may be introduced in Azerbaijan. While the future of any of those remains uncertain even for those prepared to engage in such operations, some local experts drawing on the international expertise suggest that promoting “Islamic windows” within local banks would be the most plausible way to go though this would require greater involvement on the part of the local banking system and deeper collaboration with the IDB.

Bibliography:

Aliyev, Fuad (2007). “Islamic Revival in Azerbaijan: the Process and Its Political Implications,” The Caucasus and Globalization, 1 (2).

Raquib, Abdur (2007). Principle and Practice of Islamic Banking, Dhaka: Panam Press.

Warde, Ibrahim (2000). Islamic Finance in the Global Economy, Edinburgh University Press.

Citation:

Aliyev, Fuad (2008). "'Guerrilla Islamic Finance': Islamic Banking the Azerbaijani Way", "Azerbaijan in the World" Azerbaijan Diplomatic Academy Biweekly, Vol. I, No.13, available at http://www.ada.edu.az/biweekly.

Further Reading: 

Global Integrity Report: Azerbaijan

http://commons.globalintegrity.org/2008/08/azerbaijans-guerrilla-islamic-finance.html 

Bir atom parçasının harda və hansı sürətlə hərəkət edəcəyini 43 saniyə öncədən təsbit edən bir model quraşdıran Hollandiyalı fizik Hooft, səmavi dinlərin müdafiə etdiyi talenin (qədərin) varlığını elmi olaraq da isbat etdi.

Restoranda yeməyinizi bitirəndən sonra çox vaxt qarson yaxınlaşar və “şirni və ya çay istərdinizmi?” deyə soruşar. Bir az düşündükdən sonra qərarınızı verərsiniz. Deyək ki çayı seçdiniz. Bunu azad iradənizlə mi etdiniz yoxsa o çayı içməyiniz taledə var idimi?

Bax bu və bənzər suallar, modern insanın varlığından bu yana gündəmdədir. Din adamları, siyasətçilər və davranış ekspertləri, yüzillərdir “insanın davranışlarını tale mi yoxsa, azad iradənin mi müəyyən etdiyini” müzakirə edir. Səmavi dinlər əlbəttə tale anlayışının varlığına işərə edib kainatdakı bütün varlıqların kontrolunun Tanrıya aid olduğunu vurğulayır. Elm dünyası isə qəti isbat olunmadığından taleyə şübhəylə yanaşır.

Rəqiblərinin nəzəriyyəsini çürütdü

Məsələn 1926`da kvant fiziki Werner Heisenberg qeyri-müəyyənlik iddiasını ortaya ataraq, “Kainatdakı bir atomun yerini və hərəkətliliyini eyni anda bilmək qeyri-mümkünüdür” dedi. Bununla bu mənaya gəlirdi: “Əgər eyni anda bir atomun yeri və hərəkətləri ölçülə bilinmirsə, bu atomun gələcəkdə harda olacağı və necə hərəkət edəcəyini bilmək olmaz.” Yəni Heisenberg`ə görə atomlardan əmələ gələn kainatdakı nəsnələrin hərəkəti öncədən bəlli deyilsə, o zaman tale anlayışı elmi əsaslarla təhlil oluna bilməz.

Ancaq Nobel mükafatlı Gerard Hooft`un bu yaxınlarda bitirdiyi 10 illik tədqiqat, tale anlayışına qarşı çıxan alimlərin söykəndiyi nəzəriyyəni çürütdü.

Elm dünyası cavablandı

NEW SCIENTIST jurnalının üz qabığında çıxan tədqiqat içərisində “Bir parçanın harda və hansı sürətlə hərəkət etdiyini” eyni anda təsbit etmə imkanını verən bir model qurdu. Hooft, bir atomun 43 saniyə sonra necə hərəkət edəcəyini öncədən bilməyə nail oldu.

Şokaladı yeyəcəyiniz öncədən bəlli

Tədqiqat elm dünyasında rezonans əmələ gətirdi. NEW SCIENTIST tərəfindən dünyanın ən yaxşı riyaziyyatçıları arasında göstərilən John Conway ilə Simon Kochen, tədqiqatı “azad iradə” anlayışının ölümü olaraq analiz etdi. Princeton Universiteti`ndə fəaliyyət göstərən Conway belə dedi: “Əgər Hooft kimi bir insan atomun yeri və hərəkətini eyni anda təsbit edə bilirsə, üstün bir zəkaya sahib olan bir varlıq kainatdakı bütün hissəciklərin işini izləyə bilər. Bir başqa deyimlə azad iradəmizlə etdiyimiz seçimlərin qeyri-müəyyənliyinin arxasında müəyyən edici bir sistem vardır.

Kochen mövzunu daha bəsit teoremlərlə anladaraq, “Özünüzə bir dilim şokaladlı, bir dilim çiyələkli keks gətirildiyini düşünün. Şokaladlı keksi yeməyə başladığınızda, bunun öz seçiminiz olduğunu düşünürsünüz. Əslində isə şokaladlını yeyəcəyiniz onsuzda bəlli idi. Biz azad olduğumuzu düşünürük. Əgər Hooft`un modeli xətalı deyilsə azadlığımız sərhədli bir illuziyadan ibarət ola bilər” dedi.

Princeton Universiteti`nin fəlsəfə alimi Hans Halvorson isə “Nə olursa olsun, tale və azad iradəyə sadəcə fizika ilə aydınlıq gətirmək doğru olmaya bilər. Azad iradə mövzusunda fizikanın da cavab verə bilmədiyi suallar var” deyərək mövzunun zamanın ümidinə buraxılmasının lazım olduğuna işərə etdi.

http://www9.gazetevatan.com/haberdetay.asp?Newsid=77482

University of Oxford zoologist Richard Dawkins, who is known to be Darwin’s Rottweiler and has long been striving to sustain a theory which is exposed to a universal destruction, has lately shown improvement!

In all his recent articles, conversations and interviews, Dawkins has begun to voice a single truth: that life on Earth cannot have formed by chance!

With this most significant statement, Dawkins reveals to the entire world that he has shown improvement and is wising up, if not wised up altogether, by acknowledging that organisms cannot come about by chance.

Various publications have broadcast Dawkins’s recent comments on this subject, such as these:

. . . Such devices could not have been put together by chance. And of course, no sensible scientist ever said they could. (From “Richard Dawkins Explains His Latest Book,”
http://richarddawkins.net/mainPage.php?bodyPage=article_body.php&id=170)

You rightly say that random mutation is NOT a good explanation for the evolution of giraffes' necks or, indeed, of anything else! (From “Richard Dawkins: Frequently Asked Questions,” http://www.simonyi.ox.ac.uk/dawkins/FAQs.shtml)

It is grindingly, creakingly, crashingly obvious that if Darwinism was really a theory of chance, it could not work. (From the “Said What?” website, http://www.saidwhat.co.uk/quotes/favourite/richard_dawkins/it_is_grindingly_creakingly_crashingly_obvious_23429)

The concept of “chance,” which has been the cornerstone ever since Charles Darwin first advanced his theory of evolution in the 19th century, is now being declared erroneous by the same man who is Darwin’s most passionate spokesman. Darwinists have now started to refute the false deity that Darwinists have espoused for nearly two centuries as the sole explanation for the origin of life. The “false deity” called chance has now been finally discarded.

What reasons can explain such an important and radical change in Dawkins’ thinking?

• That Darwinists clearly saw that the theory of evolution had clearly been refuted by all biological and genetic discoveries.
• That they came to understand that not only a single cell, but even a single functional protein, is far too complex to be produced artificially.
• That they could no longer ignore the fact that none of the features belonging to living organisms can ever be formed by chance.
• That they are desperate in the face of the fact that the scientific fields of genetics, biology and microbiology increasingly demonstrate that living things display an irreducible complexity.
• That they have been forced to admit what paleontology has revealed after more than 100 million fossils have been unearthed: that nonfunctional, bizarre, “transitional” species never existed; and that all living things have existed in their complete and flawless forms for millions of years down to the present, or until they became extinct.
• That they had to change their claims and arguments when confronted with the lack of even a single transitional fossil in the geological record.
• That they had clearly seen the superior and flawless creation of Allah (God), but instead of officially admitting this fact, they changed their statements.

The fact that most loyal followers of Darwinism are now denying Darwin’s basic assertions is the most explicit evidence of the irrevocable and fundamental collapse of an erroneous theory which deceived the world for nearly two centuries. The supporters of Darwin who finally came to see that the world doesn’t believe in this lie anymore realized that with this scenario of chance they cannot deceive even little children let alone strong and intelligent brains. It is of course a pleasure to observe the effects of the worldwide collapse of a scientific falsehood and Darwinists themselves starting to abandon Darwinism.

 

Assigning euphemisms like “natural selection” to blind chance is no solution for Darwinists, because there is no conscious selection behind this so-called mechanism. Replacing chance with a blind mechanism like natural selection as the false “deity” is the equivalent of saying “it is not chance but luck.” For any unintentional process like natural selection to produce rational designs, organs, structures in living things is impossible. Natural selection has never been observed to form a new organ from scratch or to transform one structure into another. Nor has any biological explanation ever been made for this, since it is certainly impossible to offer any such explanation. The hypothetical mechanism of natural selection can never transform one species into another. For example, in a given herd of deer, the fastest running deer will survive by escaping from predators. By doing so, however, they will never transform into giraffes. There is no intelligent consciousness in natural selection, nor is there any power that predicts the results, designs the organs and distinguishes efficient from ineffective. Natural selection operates at random. Since it has no power to improve a species, to claim that “it’s not chance but natural selection” is nothing more than an attempt to deny what should be obvious and to deceive people with yet another lie. (For detailed information, see http://darwinismrefuted.com/mechanisms01.html.)

Other Languages

Türkçe , Español

http://us1.fmanager.net/api_v1/productDetail.php?dev-t=EDCRFV&objectId=8581 

Sistemin Saxta Müxalifi: Sosializm

İlk əvvəl ziddiyyət kimi görünən bu vəziyyət həqiqətdə bizlərə Yəhudi liderləri və masonlar arasındakı İttifaqın qurmuş olduğu Sistemin quruluşu haqqında çox əhəmiyyətli bir şey göstərir. Sistemin təməl xüsusiyyəti sekulyar, yəni dinsiz olmasıdır. İttifaq ancaq sekulyar (dinsiz) cəmiyyətlərə hakim ola bilər. Ancaq sekulyar cəmiyyətləri, modernizmin nemətlərini onlara yem olaraq istifadə edərək özünə itaatkar edə bilər. Bu səbəblə Sistemin ayaqda qalması sekulyarizmin yaşadılmasına bağlıdır. Buna görə də Yəhudi liderləri və masonlar arasındakı İttifaq, Sistemə qarşı meydana gələcək hər cür müxalifəti bu sekulyar (dinsiz) xətt içində tutmağı hədəfləmişdir.

Judeo-Masonik İttifaqın dini avtoriteti (Avropada Kilsəni) yıxdıqdan sonra qurduğu Sistem təməldə kapitalist idi. Ədalətsizlik və istismar sistemi olan kapitalizmə qarşı etirazın meydana gəlməsi isə qaçılmaz idi. Hələ XIX əsrin vəhşi kapitalizminə qarşı təbii olaraq xalq hərəkatları başlamışdı. Ancaq İttifaq üçün əhəmiyyətlisi bu xalq hərəkatlarının istiqaməti idi: Bu hərəkatlar Sistemin təməl xüsusiyyəti olan sekulyarizmə (dinsizliyə) qarşı çıxmadıqca ciddi təhdid meydana gətirə bilməzdilər. Buna görə də İttifaq bu hərəkatları açıq şəkildə basdırmaq yerinə (hansı ki, bu təhlükəli üsul olardı), onları istiqamətləndirməyi seçdi. İttifaqın qurduğu kapitalist Sistemə qarşı inkişaf edən etiraz bir növ saxta müxalifət ilə idarə altına alınmalı idi. Bu saxta müxalifət, özünə bağlananlara Sistemdən qurtuluş vəd edəcək, ancaq Sistemdən qurtuluşun yeganə həqiqi yolu olan dinin inkişafına xüsusilə maneə törədəcəkdi. Beləcə, Sistemə qarşı inkişaf edən xalq müxalifəti təhlükəli yola girib dinə yönəlməkdən uzaq tutulacaqdı.

Sol ya da sosializm belə doğuldu. Sosializmin tezisi çox maraqlı idi: Kütlələrə, "Sistemə qarşı müqavimət göstərin" mesajını verirdi. Ancaq bunu edərkən onları Sistemi yıxa biləcək tək güc olan dindən uzaqlaşmağa çağırırdı. Sosialistlər "dini tərk edin ki, Sistem yıxılsın" deyirdi. Beləcə Sistemə qarşı meydana gələn xalq etirazı bir növ labirint içində boğulmuş olurdu. Sosializm nağılından, əzilənləri məşğul etmək üçün bu günədək ustaca istifadə edildi. Yeni Masonik Düzen kitabının 6-cı hissəsində Sovet-Amerikan qarşıdurmasının pərdə arxasını araşdırarkən sosializimin "saxta müxalifət" olduğuna dair detallı məlumatlar var. Burada isə sosializmin doğuşundakı Yəhudi-masonik təsirə toxunaq.
 

Sosializmin Masonik Təməlləri

Sosialist-masonik ənənənin meydana gəlməsində ən əhəmiyyətli rol 1776-cı ildə Almaniya, Bavariyada qurulan "İlluminati" adlı lojaya məxsusdur. Lojanın Yəhudi əsilli qurucusu Adam Weishaupt təşkilatın məqsədlərini bu şəkildə sıralamışdı:

1. Bütün monarxiyaların və sistemli hökumətlərin ləğv edilməsi

2. Şəxsi mülkiyyətin və varisliyin ləğv edilməsi

3. Ailə və evlilik təşkilatının ləğv edilməsi və uşaqlar üçün kommunal təhsil sisteminin qurulması

4. Bütün dinlərin ləğv edilməsi.

(Eustace Mullins, The World Order: Our Secret Rulers, s. 5.)

Açıq şəkildə görüldüyü kimi bu proqram sosializimin elə özü idi və İttifaqın hədəflərinə də tamamilə uyğun gəlirdi. The Encyclopedia of Occult`un bildirdiyinə görə Almaniya daxilində getdikcə güclənən İlluminati hərəkatı bütün masonik ritualləri tətbiq etməklə bərabər əvvəlki ənənəvi mason lojalarından fərqlənən quruluşda idi. Əslində hüquq professoru olan Weishaupt təşkilata qatılan yüzlərlə intellektual üzərində böyük nüfuz qurmuşdu. Təşkilat üzvlərinin yalnız az hissəsi "böyük ustad"la, yəni Weishauptla üz-üzə görüşə bilirdi. 1780-də Alman mason lojalarının ustadlarından olan Baron Von Kniggenin iştirakıyla təşkilatın gücü əməlli-başlı artdı. Weishaupt və Knigge Almaniyada "sosialist" dediyimiz inqilab hazırlığına girişdilər. Lakin hökumətin vəziyyətdən xəbərdar olması səbəbindən İlluminati ustadları Weishaupt və Knigge təşkilatı dağıdıb normal mason lojalarına qatılmağa qərar verdilər. Birləşmə 1782-də reallaşdı. Okult tarixçilər tərəfindən qəbul edildiyinə görə Fransız İnqilabında rol oynayan sosialistlərin arasında Babeuf və Blanqui kimi İlluminatililər də əhəmiyyətli yer tuturdu. (Lewis Spence, The Encyclopedia of the Occult, s. 223.)

Bu, masonların və Yəhudi liderlərinin çoxdan bəri niyyətində olduqları monarxiyaları və dini nüfuzu yıxma hədəfinə bir də "xüsusi mülkiyyətin və ailənin ləğv edilməsi" anlayışını əlavə edərək sosialist forma gətirdi. Dini nüfuza qarşı rəftarları isə son dərəcə radikal idi. Michael Howard, Weishauptun dinə qarşı "pataloji nifrət" duyduğunu yazır. (Michael Howard, The Occult Conspiracy, s. 63.)

Kommunist Manifestinin Sifarişi

Bu dövrdə, yəni 1800-lərin əvvəllərində İlluminati ənənəsini Almaniya daxilində qorumağa çalışan yeni təşkilat quruldu. Dərnəyin adı "Dürüstlər Birliyi" idi. Bir müddət keçdikdən sonra adı "Kommunistlər Birliyi"nə çevrildi. Karl Marx və Friedrich Engels Kommunist Manifestini sözü gedən Kommunistlər Birliyinin sifarişiylə yazmışdılar... 1800-cü illər masonluqla sosializmin yaxınlıq etdiyi illər oldu. Blanqui, Proudhon və Bakunin kimi əhəmiyyətli nəzəriyyəçilərlə yanaşı bir çox hərbçi də lojaların üzvü idi. Masonluq-sosializm birliyinin ən açıq göstəricisi isə Paris Kommunası oldu. "İlk proletariat inqilabı" sayılan, Marx və Lenin tərəfindən ucaldılan Kommuna hərəkatı masonların liderliyində reallaşmışdı. Türkiyədə çıxan masonik Memar Sinan jurnalı "Paris Komunası qəhrəmanlarının çoxu mason idi. Barrikadaların üzərində masonların bayraqları və simvolları ilə vuruşmuşdular" deyir. (Mimar Sinan, sayı 13, s. 78.) Kommunadakı masonların böyük ustadı Thirifoc isə mason qardaşlarına "Kommuna, dünyanın ən böyük inqilabıdır. O, masonların qorumağa məcbur olduqları Süleyman Məbədidir" demişdi. (Gerard Sarbenesco, Histoire de la Franc-Maçonnerie Universelle, 4.b., Paris: 1969, s. 234.)

Sadəcə bunlar belə sosializmin anti-dini və anti-monarxik inqilabi hərəkat olduğunu və xalq etirazlarını əridəcək labirint olaraq İttifaqın mənfəətləri üçün istifadə edildiyini göstərir. Hər nə qədər sosialistlərin daxilində "anti-burjua" düşüncədən qaynaqlanan anti-masonik və anti-siyonist "dürüst" qanad olsa da, bu təməl həqiqət dəyişmir. Sistem dağıdan və iqtidar dəyişdirən hərəkat olan sosializm, sistem yıxma və iqtidarı ələ keçərmə hədəfindəki İttifaq üçün çox yararlı ideologiya olmuşdur.

“Yerüzü Cənnəti”nə Gedən Kəsə Yol: Sosializm

Sosializmin, İttifaqın digər qanadıyla da (yəni kapitalizmlə) fövqəladə yaxınlıq içində olması bu diaqnozu təsdiqləyir. Yəhudi yazar Əli Barnavi bu mövzu barədə belə deyir:

“Son iki yüz ildir yaşayan hər nəsil sosialist utopya üçün mübarizə edən az sayda, lakin seçmə Yəhudilər doğurmuşdur. Bəzi alimlər bu utopist təsiri Məsih ənənəsinin və Müqəddəs Kitabda kəhanət edilən ideal gələcək sözünün müasir və sekulyar versiyası olduğunu qəbul edirlər... (Xatırladaq ki, Yəhudi inancına görə bir gün “Məsih” (Qurtarıcı) gələcək, Fələstində İsrail dövləti qurulacaq, Məsih İsrailin düşmənlərini məğlub edəcək, yerüzü cənnəti yaşanacaqdır. Digər millətlər isə ya fəth ediləcək, ya öldürüləcək, ya da dinlərindən döndəriləcək.)

Fransız İnqilabıyla başlayan Yəhudilərin siyasi azadlıq qazanma hərəkatından sonra bir çox Yəhudi liberalizmin yavaş inkişafı səbəbiylə səbirsiz olmağa başlamışdı... Artan gözləntilər müasir antisemitizmin ilk qığılcımları ilə qarşılaşınca sosialist utopya Yəhudi camaatında özünə əhəmiyyətli yer tapdı.” (Ali Barnavi, A Historical Atlas of The Jewish People, s. 196.)

Bəli, liberalizmin yavaş inkişafı, Yəhudi liderlərini birbaşa və kəsə yol olan sosializmi dəstəkləməyə təhrik etdi. (Yəhudi inancındakı “yerüzü cənnətinə” müvafiq olaraq kommunizmdə utopik sosialist cəmmiyət modeli var.) XIX əsrdəki Yəhudi liderlərinin hədəfinin Yəhudilərin siyasi azadlıq qazanması və bununla yaşadıqları dövlətlərdə rəhbərliyə birbaşa təsir edəcək vəziyyətə gəldiyini xatırlayaq. Əgər "Məsihin ilk işıqları" olması lazım olan liberalizm bunu bacarmaqda çətinlik çəkirsə, niyə olduqca kəsə üsul olan sosializmə müraciət edilməsin?

Sosialist hərəkatın böyük hissəninin Yəhudilərin siyasi suverenliyi üzərində cəmləşməsi və bütün sosialist hərəkatlarda nəzəri cəlb edən Yəhudi təsiri olması olduqca maraqlıdır:

İlk sosialist hərəkatın qurucusu olan Saint-Simon Yəhudilərin siyasi azadlığa qovuşmasını 'olmazsa olmaz' bir şərt olaraq görürdü. Başqa cür desək, dəstəkçiləri arasında çox sayda Yəhudi intellektual və maliyyəçi tapmasını yadırğamamaq lazımdır. Amma Yəhudilərin sosialist fəhlə hərəkatına liderlik etdiyi əsl yer Almaniya oldu. Karl Marx'a və Friedrich Engels'ə kommunizmin təməli olan tarixi materializm anlayışını qəbul etdirən də sosialist Yəhudi idi: Moses Hess. Hess daha sonra sosialist Siyonizmin fikir atası da olacaqdı. 1863-də bir başqa Yəhudi intellektual Ferdinand Lassalle Almaniyadakı ilk gerçək fəhlə partiyasını qurdu.

Rusiyadakı sosialist hərəkat, Yəhudi fəhlələrin Bund’u (Rusiya, Litva və Polşanın Yəhudi Fəhlə Partiyası) 1897`də qurmasıyla başladı. Həmin dövrlərdə bütün sosialist inqilabi hərəkatların lider heyətində çox sayda Yəhudi vardı... Sosialist utopiya müxtəlif Yəhudi milliyyətçisi axınları da rəngləndirdi. 'Əgər istəsəniz, heç bir şey qeyri-mümkün deyil' Theodor Herzlin “Altneuland” adlı siyonist romanının şüarı idi. Hər nə qədər Moses Hess və digər bəzi sosialistlər tərəfindən bir az 'burjua' hesab olunduğuna baxmayaraq, Herzl'in düşüncələri və sosialist utopiya arasında əlaqələr var: Herzl və onu izləyən siyonistlər İsrail torpaqlarında sosialist prinsiplərə və Aydınlanmaya (Enlightment) bağlı bir cəmiyyət yaratma hədəfində idilər.

Sosialist utopiyadan Siyonizmə uzanan bağ həm Fələstindəki Yəhudi cəmiyyəti tərəfindən, həm də Martın Buber kimi önəmli fəlsəfəçilər tərəfindən vurğulanmışdır. (Ali Barnavi, A Historical Atlas of The Jewish People, s. 196.)

Yəhudi liderləri və masonlar arasında qurulmuş İttifaqın sosializmdən iqtidarı ələ keçirmənin kəsə üsulu olaraq istifadə etməsinin səhv seçim olmadığı isə ən yaxşı şəkildə 1917 Bolşevik İnqilabıyla sübut edilmişdir. İnqilabın heç də iddia etdiyi kimi "proletariat diktatorluğu" qurmadığı, tam əksinə "elitalar diktatorluğu" qurduğu bilinən bir şeydir. Maraqlı olan da sözü gedən "elita"ların İttifaqın üzvləri olmasıdır (daha ətraflı baxın - Yeni Masonik Düzen, 6-cı hissə).

Qısası, Sosializm, yəhudi liderləri (hahamlar) və masonlar arasındakı İttifaqın qurduğu Sistemə qarşı meydana gətirdiyi kontrol altındakı saxta müxalifətdir. Bununla XIX əsrdən bu yana dünyanın dörd bir tərəfində xalq kütlələri və idealist intellektuallarını Sistemə qarşı çıxdıqları hissiylə məşğul etmişlər. Halbuki İttifaqın dini nüfuzu ortadan qaldıraraq qurduğu Yeni Sekulyar Sistemin (1 dolların üzərində yazıldığı kimi Novus Ordo Seclorum) təməl xüsusiyyəti dinsiz olmasıdır. Başqa sözlə bu Sistem ancaq və ancaq sekulyarizmin (dinsizliyin) ortadan qaldırılmasıyla yıxıla bilər. Bu halda Qərbdəki bəzi dairələrin niyə İslamla bu qədər mübarizə apardığı da aydın olur. Çünki yalnız İslam bu ədalətsizliyin yerini sevgiylə doldurmaq potesialına malikdir.

Mason Karl Marx və Joseph Stalin

Kommunist nəzəriyyənin qurucusu Karl Marx, həmçinin 40 milyon insanın qatili Joseph Stalin mason olmuşdur. Aşağıdakı şəkillərdə onların masonik nizam vəziyyətindəki duruşları əks olunur. Bu simvollardan masonlar bir-birilərini tanımaq üçün istifadə edirlər.

“Sağ qol barmaqlar birləşdirilmiş şəkildə ürəyin altında (paltarın içinə doğru) tutulur.” (Türkiyədə dərc olunan masonik Memar Sinan jurnalı, S.11)

Bu nizam vəziyyəti Dəyişdirilmiş Tövratdakı ayədən qaynaqlanır:

“Ve Rab ona dedi: İndi əlini qoynuna qoy.” (Çıxış Bab: 4/6 S:56)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tərcümə: Zəkəriyyə

Linklər:

İSLAM DÜNYASININ DÜŞMƏNLƏRİ

KOMMUNİST TERROR

Le communisme est en embuscade

Mənbə:  

Kitab: Yeni Masonik Düzen

Kitab: Yahudilik ve Masonluq

Sayt: Masonluk.net

 

Şərh Yazmağı Unutmayın!

Hazreti İsa'nın getirdiği din, "Allah'a bir ve tek olarak iman eden, hak din"dir. Ancak bu mübarek insanın tebliği, onun Allah Katına alınışının ardından, özünden uzaklaştırılmış, gerçek İseviliğin yerine "üçleme ve kefaret gibi" batıl felsefeleri temel alan yeni bir inanç oluşturulmuştur. Ve bu inanç insanlara "hiç düşünmeden, sorgulamadan, araştırmadan" kabul edilmesi gereken "mutlak bir kanun" olarak sunulmuştur. Ancak insanlar, konsillerde "oy çoğunluğuyla" kabul edilen bu yanlış inanışları artık sorgulamaya başlamışlardır.

Geçmişte üçleme inancı hakkında şüphelerini dile getirenler, Engizisyon mahkemelerine çıkarılır, ölüm cezalarına çarptırılırken, artık bu tartışmalar suç olmaktan çıkmıştır. Asırlar boyunca üzerinde konuşulmayan, tartışılmayan üçleme inancının Hıristiyan kutsal metinlerinde yer almadığı, bu inancın Hz. İsa'dan 3 asır sonra Hıristiyanlığa girdiği her ortamda dile getirilmeye başlanmıştır. Bu kitapta, hem Hıristiyan kaynakları hem de Kuran ayetleri ışığında gerçek Hıristiyanlığın tevhid inancını temel alan, muvahhid (Allah'ın birliğine iman eden) bir din olduğu ortaya koyulmaktadır. Amacımız, Allah'ın birçok Kuran ayetinde bildirdiği "iyiliği emredip, kötülükten menetme" emrinin gereğini yerine getirmek ve sağduyulu İsevilerin gerçekleri görmelerine yardımcı olmaktır. Temennimiz ise tüm İsevilerin bu yanılgının farkına varmaları ve tevhid inancına uymayan tüm yanlış inanışlardan tamamen vazgeçmeleridir.

 

HAZRETİ İSA ALLAH'IN OĞLU DEĞİLDİR ALLAH'IN PEYGAMBERİDİR  (URL)	-
HAZRETİ İSA ALLAH'IN OĞLU DEĞİLDİR ALLAH'IN PEYGAMBERİDİR  (PDF)	3,517 KByte
HAZRETİ İSA ALLAH'IN OĞLU DEĞİLDİR ALLAH'IN PEYGAMBERİDİR  (DOC)	174 KBy

 

PROPHET JESUS (pbuh): A PROPHET, NOT A SON, OF GOD

The religion brought by Prophet Jesus (pbuh), the true religion of those who believe in God as the One and Only God, was distorted after his elevation to God’s presence. As a result, Christianity, as we know it today, is a new belief based on such misguided concepts as the trinity and the atonement for sins. These beliefs were put forward by the Church fathers at various councils, not by Prophet Jesus (pbuh), as absolute laws  that must be accepted without thought, questioning or inquiry.
Over the centuries, many Christians have questioned these erroneous beliefs, which were accepted by majority vote in Church councils. Many of those who did so were dragged before the Inquisition’s courts and tortured and/or executed. Today, such debates are no longer considered criminal. The concept of the trinity appears nowhere in Christian scriptures. It entered Christianity three centuries after the time of Prophet Jesus (pbuh), and it has now begun to be debated in a number of circles.
In this book, the author uses both Christian, Biblical, and Qur’anic sources to show  that true Christianity is a monotheistic religion. The author, in line with the Qur’anic command to command what is good and prohibit what is evil, hopes that open-minded Christians will use the information presented in this book to question this misguided belief and return to the true monotheistic faith taught by Prophet Jesus (pbuh).

PROPHET JESUS (pbuh): A PROPHET, NOT A SON, OF GOD  (URL)	-
PROPHET JESUS (pbuh): A PROPHET, NOT A SON, OF GOD  (PDF)	5,465 KByte
PROPHET JESUS (pbuh): A PROPHET, NOT A SON, OF GOD  (DOC)	133 KByte

 

Dindar bir ailənin uşağı olan Stalin uşaqlıq illərində din adamı olmaq istəyirdi. Ancaq təhsili əsnasında Darvinin təkamül nəzəriyyəsi ilə tanış olan Stalin əvvəl Darvinizmi daha sonra da Marksizmi mənimsədi.

Stalin, 1879-cu ildə Gürcüstanda kiçik bir qəsəbədə kasıb bir ailənin uşağı olaraq doğuldu. Adı, İosif Vissarionovich Djugashvili idi. Rusca "Dəmir Adam" mənasına gələn "Stalin" adını, 1913-cü ildə sonra istifadə etməyə başlayacaqdı.

Stalinin anası dindar bir qadın idi. Min bir çətinliklə böyütdüyü oğulunun bir din adamı olmasını istəyirdi. Bu görə onu Qoridəki bir Kilsə məktəbinə yazdırdı. Burada 5 il təhsil görən Stalin, məktəbi bitirdiyində, Tiflisdəki din institutuna girdi və Qriqorian Ortodoks Kilsəsində rahib olmaq üçün işə başladı. Ancaq elə bu vaxt, oxuduğu bəzi kitablar Stalinin dünya görüşünü dəyişdirdi. O vaxta kimi dindar ananın dindar uşağı olan Stalin, Allaha və dinə olan bütün inancını itirdi və ateist oldu.

Stalinin Ateist Olmasına Səbəb Olan Kitab Darvinin idi.

Stalinin inancını əlindən alan kitab, Darvinin Növlərin Mənşəyi adlı kitabı idi.

Oxford Universitetində tarixçi Alex de Jonge, Stalin and The Shaping of the Soviet Union (Stalin və Sovetlər Birliyinin Şəkillənməsi) adlı kitabında, Stalinin gənclik illərində Darvinin əhəmiyyətli yer tutduğunu vurğulayır. Jonge`a görə, Stalinin dini təhsil almışkən, Allaha olan inancını itirməsi, bunun yerinə ateizmi mənimsəməsi, Darvini oxumasıyla oldu. Stalinin Marxizmi mənimsəməsi isə bunun ardınca gəlmişdir. Jonge, bunun Stalin tərəfindən də xüsusi söhbətlərində tez-tez vurğulanan bir gerçək olduğunu bildirir. (Alex də Jonge, Stalin and The Shaping of the Soviet Uninon s. 22)

İngilis tarixçi Alan Bullock da Stalin və Hitlerin həyatlarını müqayisə edərək araşdıran Hitler and Stalin: Parallel Lives adlı kitabında, Stalinin gənclik illərində Darvin, Auguste Comte və Karl Marxın Rusca tərcümələrini oxuduğunu və bunlardan təsirləndiyini ifadə edir.

Əslində bu aldanış, yalnız Stalinin deyil, Rusiyadakı gənc və oxuyan nəsilin çoxunun başına gəlmişdi. Darvinin, Huxleyin və ya Lamarckın o zamanlar elmi sanılan xürafələri, xeyli Rus gəncinin ateist olmasına səbəb olurdu. Tarixçi Orlando Figes, A People's Tragedy, A History Of The Russian Revolution (Bir Xalqın Tragediyası: Rus İnqilabının Tarixi) adlı kitabında, "Leninin gənclik çağlarında Rus ziyalıları arasında Darvin və Huxley az qala dini bir müqəddəsliyə sahib idi" deyərkən bunu nəzərdə tutur. 30 Figes eyni əsərində, sonradan Bolşeviklərə qatılacaq olan Semen Kanatchikov adlı gənc işçinin təkamülçü propaqanda nəticəsində necə dinsizləşdiyini bu örnəklə izah edir:

"Gənc bir işçiyə bir qutunu torpaqla doldurub isti tutunca soxulcan və böcəklərin meydana gəldiyini göstərərək Tanrının insanları yaratmadığını söylənmişdi. Dövrün sol qanadının kitabçılarında tapılan bu tip kobud elm, Kanatchikov kimi gənc işçilərin üzərində böyük təsir buraxırdı. "İndi köhnə önfikirlərimdən xilas olmağım məni artan bir tempə yönəltdi" deyə daha sonra yazdı. "... Kilsəyə artıq getmədim və haram yeməkləri yeməyə başladım". (Orlando Figes, A People's Tragedy, A History of The Russian Revolution, s. 65)

Halbuki "canlıları Allah yaratmadı, təsadüfən meydana gəldilər" iddiasının dayağı kimi göstərilən üstdəki qeyddəki kimi nümunələr, başda ifadə etdiyimiz kimi bir xürafə idi. Torpaq içindəki soxulcanlar və böcəklər, o zamanlar sanıldığı kimi, təsadüfən və heç yoxdan orada meydana gəlmir, əvvəlcədən torpaqda olan yumurtalardan çıxırdılar. Ancaq elm dünyası hələ "cansız maddədən əsla canlılıq çıxmaz" şəklindəki gerçəyi dərk edə bilmədiyindən, bu kimi xürafələr sürətlə böyüyür və yarı cahil Rus gənclərini ateizmə sürüyürdü.

 

Stalin İdarəçiliyə Başlayır

XIX əsrin sonunda Rusiyada yetişən bu ateist nəsil, XX əsrin əvvəlində qızmış kommunist olaraq səhnəyə çıxdı.

Bu qızmış kommunistlərdən biri Stalin idi. 1898-ci ildə gizli kommunist təşkilata qatıldı. 1901-ci ildə Brdzola (Mübarizə) adlı bir kommunist jurnalda yazılar yazmağa başladı. Bu tarixdən sonra, 1917-ci ilə qədər, Leninin liderliyindəki kommunist hərəkatın aktiv militanı oldu. 1917-ci-ildəki Oktyabr İnqilabından sonra, Kommunist Partiyanın ən üst pilləsi olan 5 nəfərlik Politbüronun üzvü seçildi. Leninin 1923-cü ildəki xəstəliyiylə birlikdə, Stalin partiya içindəki gücünü getdikcə artırdı. Leninin ölümündən sonra da ən böyük güc oldu. 1924-ci ildən 1929-cu ilə qədər keçən beş ildə, partiya içindəki bütün müxaliflərini sui-qəst, edam və ya sürgünlə aradan götürdü. Oktyabr İnqilabının memarlarından olan Trotsky belə Stalinin hədəfi oldu və Sovet İttifaqından sürgün olundu.

Stalin, iqtidarını bu şəkildə sağlamlaştırdıqdan sonra, əlini cəmiyyətə atdı. Lenin, Rusiyadakı bütün əkinçilik sahələrini dövlətləşdirməyə qalxmış, ancaq 1920 və 1921-ci ildəki böyük qıtlıq və təxribata görə bunu təxirə salmalı olmuşdu. Ancaq Stalin bu işi reallaşdırmağa qərarlı idi. "Kollektivizasiya" adlı siyasəti həyata keçirdi. Məqsədi, kəndlilərin bütün mallarını dövlətləşdirmək, məhsullarına əl qoymaq, bu məhsulları ixrac edərək Sovet sənayesini və ordusunu gücləndirmək üçün qaynaq əldə etmək idi.

Stalin kollektivizasiyanı, öldürərək, işgəncə edərək, ac buraxaraq edəcək və 6 milyon insan qıtlıq nəticəsində qıvrılaraq ölərkən, xaricə yüz minlərlə ton taxıl ixrac edəcəkdi. Stalin iqtidarı, insanları, zülm verərək öyrədilmələri lazım olan bir heyvan növü olaraq görən materialist-Darvinist düşüncənin vəhşiliyini bir dəfə də sənədləşdirəcəkdi.

 

Kollektivizasiya Vəhşiliyi

Stalin kollektivizasiya siyasətini 1929-cu ildə başlatdı. Buna görə torpaqlar üzərindəki bütün xüsusi mülkiyyət qaldırılacaq, hər kəndli müəyyən kvotanı dövlətə vermək məcburiyyətində qalacaq və öz məhsulunu sata bilməyəcəkdi. Təyin olunan kvota yenə çox yüksək idi və kəndlilərin bunu qarşılamaları üçün əllərindəki hər şeyi vermələri lazım idi. 1920-ci ildə Leninin başlatdığı zülm, təkrar edilirdi.

Stalin kollektivizasiyanı həyata keçirməkçün etmək üçün ən mərhəmətsiz üsulların tətbiqini əmr etdi. Müqavimət göstərənlər öldürüldü, Sibirə göndərildi (yəni uzun vədəyə öldürüldü) və ya qıtlığa məruz qaldı (yəni yavaş yavaş öldürüldü). Kollektivizasiyaya qarşı və ya ümumiyyətlə kommunizmə qarşı-müqavimət göstərənlər "qulaqlar" (zəngin torpaq sahibləri)a qarşı bütün ölkədə ov başladıldı. Bu siyasət, Kommunizmin Qara Kitabında belə izah edilir:

"Kollektivləşdirməyə dirənən qulaqlar gülləyə düzüldü, digərləri uşaqlar, qadınlar və yaşlılarla birlikdə sürgünə göndərildi. Şübhəsiz, hamısı dərhal öldürülmədi, amma Sibirin ya da Böyük Şimalın əkinçiliyə əlverişli olmayan bölgələrində icbari istismar olunmaları onlara həyatda qalma şansı vermədi. Yüz minlərlə insan isə elə orada son nəfəslərini verdi, ancaq qəti ölü sayı hələ bilinmir. 1932-1933-cü illərdə Ukraynada, çöl əhalisinin məcburi kollektivləşdirməyə müqavimət göstərməsilə<